frag. J.L.Wiśniewski


Miłość w swojej pierwszej fazie ( zakochanie ) określa się w kategoriach nauk medycznych
jako kompozycję dwóch poważnych zaburzeń psychicznych. Z jednej strony jako nerwicę natręctw.
A z drugiej jako nerwicę lękową. Zakochanych ludzi według potwierdzonych statystyk, przez mniej
więcej dwadzieścia pięć procent czasu natrętnie zajmują myśli o obiekcie ich miłości ( np. natręctwo mycia rąk,
dla porównania, pochłania siedemdziesiąt dwa procent czasu chorych). Poza tym natręctwem,
interpretowanych przez samych zainteresowanych jako tęsknota, trwają oni w rodzaju nieustannego
nerwicowego lęku. Zakochani ludzie tak naprawę doświadczają najbardziej intensywnie dwóch emocji:
strachu i tęsknoty. Dziwne to, ale bardzo często to tęsknota nie tylko za kochaną osobą,
ale także za swoim strachem. Zakochani panicznie boją się odrzucenia i tęsknią za tym strachem przed odrzuceniem.
Paradoksalnie odczuwanie strachu upewnia ich, że nie zostali odrzuceni.

Od tego strachu bardzo blisko jest do kolejnej negatywnej emocji towarzyszącej miłości.
Opisy dramatów zazdrości to ciągle jednak w przeważającej mierze domena poetów.
Miłość opisywana jest w różnej formie od tysięcy lat, od rysunków na ścianach jaskiń
poprzez teksty na papirusach Egipcjan czy klasyczne teksty Greków
aż po wszystko to, co powstało po tym, jak Gutenberg wynalazł druk.

Jeśli jest coś tak wszechobecne od tysięcy lat, to zdaniem laborantów nie może być zjawiskiem tylko kulturowym.
Musi być fundamentalną cechą ludzką związaną z biologią człowieka. Miłość ma więc swoje biologiczne pochodzenie
przejawiające się w postaci określonych reakcji fizycznych. A jeśli tak, to muszą stać za tym jakieś molekuły,
ponieważ tylko one odpowiadają za wszystko, co odczuwamy.
Odkąd odczuwanie zostało jednoznacznie i niepodważalnie powiązane z ośrodkami w ludzkich mózgach,
laboranci wyruszyli na poszukiwanie tych substancji właśnie tam. Swoimi chromatografami
do rozpoznawania struktur chemicznych znajdują w zakochanych mózgach głównie amfetaminy,
podobne do opium endorfiny oraz pochodne adrenaliny.
Miłość jest dla nich jak kieszeń wystraszonego i podnieconego adrenaliną dilera narkotyków.
Potem laboranci włączają tomografy i skanują wnętrza czaszek, szukając miłości jak guza w mózgu.


A poeci?
Oni i tak wiedzą wszystko najlepiej. Na szczęście..